Dus, dit is dan mijn eerste post hier. Helaas geen leuk zelfinzicht of filosofisch stukje, maar vooral een klaagzang van mijn kant.
Ik ben ziek, en niet zo’n beetje ook. En ik voel me behoorlijk eenzaam. Nu gebeurd dat wel vaker, maar als je de hele dag niets doet behalve tv staren en twitter refreshen (want veel meer tekst kan je niet aan, dus een forum of boek gaat ECHT niet), je seizoen 1 van Big Love wel weer hebt gezien, vraag je je af waar die vrienden zijn die er zo voor je zijn. Je vriend zit bij zijn andere vriendin omdat die nogal overhoop ligt van het feit dat ze (zo snel) met een ander gespeeld heeft, een is weer terug in Engeland, een ander is druk met games en ander vriendinnetje van vriend, een enorme lijst is druk bezig met school en wel een leven hebben. Dus ja, megadip.
Binnenkort coding leren van vriendje, nou ja, dat is het plan. Dat is zodra ik niet meer onder de pijnstillers zit, want ik kan nu al niet meer mijn gedachten volgen en dingen opslaan. En dan maar zelf dingen doen. Donderdag met Pep hele huis ondersteboven halen, poetsen en EINDELIJK eens af-inrichten. Misschien waag ik het zelfs om naar de IKEA te gaan later. Eerst maar eens de kringloop. Veel leuker.
Misschien dat mensen dan wel komen. Een housewarming. Een verjaardagsfeestje. Mijn huis, daar was altijd wel iemand. Mensen kwamen hier graag, voelden zich thuis, gewenst, verwend en kwamen dan ook vaak. Iedereen verhuisd, heeft het ineens enorm druk met school, of geen geld. Nou, dat kan ik me voorstellen, ik had ook die momenten, maar het zou fijn zijn als dit weer werd als het hier was. Niet alleen Jurjen is uit huis, maar ook de hele geest van dit huis.
Café Mrkwrdg, tijd om er weer eens werk van te maken.
-knusjes!-
2 Comments, Comment or Ping
Café Mrkwrdg, nog nooit van gehoord. Ik wordt er wel heel erg nieuwsgierig van.
Tot die tijd zijn we samen ziek, ik ben blij dat jij ook weer iets hebt kunnen eten, dat helpt ook bij het opknappen. En je minder dizzy en suf voelen. Als je maar weet dat ik aan je denk
Knuffel,
De andere zieke
PS, en ik heb me laten vertellen dat nog wat vreemdelingen niet zo lekker in hun velletje steken op het moment. Kunnen we dus toch vitueel hoopsjesknuffels doen.
januari 9th, 2010
‘Café Mrkwrdg.’ (Merkwaardig) is hoe de buren ons noemden. Mensen liepen hier vrij naar binnen, vrienden, buren. Buiten was van het gedeelde terras één terras gemaakt met de buren. Met 2 tafels en weet ik hoeveel stoelen. Buren van boven en tegenover kwamen gewoon langs, drank vloeide vaak rijkelijk, eten werd gedeeld, spontane barbecues en gedeelde maaltijden, zwembadjes en waterballon gevechten. Jurjen en ik waren merkwaardig, met onze rare hobbies en relatie ideeën, gewoon in general, en we waren net een café. Dus wij waren café Mrkwrdg.
En nu zijn er ALLEMAAL nieuwe buren. Naast me, tegenover me in de hal, boven me, en tegenover me op het dakterras (behalve die vervelende alcoholist, helaas), allemaal nieuw. Dus, mja. Mensen zeggen dat ze langskomen, maar het gebeurd niet. De bovenbuurvrouw roept vanaf haar balkonnetje dat mijn terras er zo gezellig uit ziet, maar komt niet langs. Ik ben best een sociaal beestje, ook met buren.
Vrienden zijn verhuisd, of geen vrienden meer, of waren vrienden van jur. Komt er op neer: Door alle omstandigheden is het huis van altijd wel iemand langs naar pretty much altijd leeg. En als je ziek bent en je standaard is: ziek? soep! bij anderen, danwel vrienden of buren, of ze kwamen langs, ineens heeeeel eenzaam. Gaat uiteraard niet om de soep
Knuff,
zieke
@PS Ik weet in ieder geval dat Arnoud ziekig is?
-steekt armen uit voor groepsknuffel- \o/
januari 9th, 2010
Reply to “Café Mrkwrdg.”