Wat is de obsessie met ‘de eerste’ willen zijn voor sommige mensen?
Als eerste met iemand ergens heen willen, de eerste met wie je iets doet, de eerste ‘zijn’ bij iemand. Waarom?
Bij polygame relaties zie je soms ook dat sommigen zich er erg aan hechten ‘primair’ te zijn. Ik zit op dit moment in een relatie waar ik tweede primair ben, maar mijn vriend dat blijkbaar niet durft te zeggen tegen zijn andere vriendin, omdat zij het alleen goed vind als ze ‘meer’ is.
Ze moet alles ‘eerst’. Seks eerst, uit eerst, vakantie eerst, bepaalde stad (MIJN stad -gromt en houdt vast- XD) eerst, alles eerst. En daar hecht ze enorm veel waarde aan. Het voelt als een wedstrijd waar iemand me zonder mij te vragen voor heeft ingeschreven – want dat had ik niet verwacht, noch om gevraagd.
En, ik vind eersten ook leuk. Echt leuk. Zeker op vakantie gaan naar Berlijn om hem de stad te laten zien van mijn kant, de stad waar ik wil wonen. Maar: ‘Ja maar wij zijn nog niet naar Berlijn geweest.’ 
Toegegeven, een ‘onschuldig’ persoon trekt me meer, die eerste zijn met bepaalde dingen en de heftige reactie daar op vind ik geweldig, zeker in kinky context. Het geeft een extra edge. Ik geef er niet de voorkeur aan, ik ga er niet om zeuren als het niet zo is, het is gewoon een leuk extraatje soms.
Wat is dat met de eerste, dit zijn kleine voordelen, maar ik zie het vaak. Niet alleen binnen relaties, maar overal. Competitiedrang? Wedstrijdgevoel? Is het een soort oerdrang om de alpha te zijn? In relaties om toch je nageslacht te verzekeren?
Wat denk jij? En heb jij dat ook?
-knusjes!-
8 Comments, Comment or Ping
Ik denk dat het te maken heeft met een zekere mate van je gepasseerd voelen. Eerste keren zijn belangrijk voor veel mensen (denk aan je eerste keer seks) en als je een eerste keer met iemand anders hebt dan kan het zijn dat je denkt dat die andere persoon belangrijker is in zijn/haar leven. Wat bij deze persoon in kwestie nogal gevoelig ligt…
januari 9th, 2010
OMG. Doet me denken aan ontmaagd worden idd. Was ook een leuk verhaal bij mij
januari 9th, 2010
Ik weet niet.. ik vind het geweldig idd die onschuldige types. Dus ja het “eerste” gevoel is wel heel speciaal. Ik denk dat het er bij mij aan ligt wat het is. Als het iets is waar ik veel waarde aan hecht dan heb ik niet persee zoiets van ik wil persee eerst maar wel: ik wil dat ook. Om maar iets te noemen: als Nick met een ander naar een coldplay concert zou gaan dan zou ik wel zoiets hebben van heey ik wil ook mee want ik vind coldplay helemaal geweldig. (overigens hebben we die situatie andersom gehad want Mark en Nick zijn beide into coldplay en omdat ik niemand wilde passeren heb ik ze beide megenomen). Het blijft moeilijk en hangt af van de situatie I guess. Maar ik hou er zelf niet van om in termen van primair en secundair te denken. Voor mij zou dat totaal niet werken.
januari 9th, 2010
Maar waarom dan bij alles? Ik snap dat je eerste keer seks belangrijk is, en kan zo wat dingen noemen, maar waarom bij alles de eerste zijn?
Is dit -in dit geval-dan onzekerheid van de persoon zelf en het zoeken naar bevestiging, maar denk aan competitiedrang op school en kantoor. Als je tweede of derde of achtentachtigste bent, ben je dan gelijk minder? Waarom die gedachtengang?
januari 9th, 2010
@Cynni het gaat hier niet alleen om poly situaties, en niet bij alles de ‘allereerste keer’.
En, de termen primair en secundair zijn er voor mij voor uitleg, voor haar bijvoorbeeld voor eigenwaarde oid. Zolang ik secundair ben in haar ogen ben ik minder bedreiging?
Ik ben bij veel dingen niet de eerste met Pep, maar het is wel _onze_ eerste keer. Omdat hij het eerder met een ander heeft gedaan is het dan minder speciaal? Dacht het niet! Dus, ik probeer die gedachtengang te doorgronden
januari 9th, 2010
Het kan onzekerheid zijn. We zijn nu eenmaal opgevoed in een cultuur waarin geleerd wordt dat alleen de eerste plek telt. No1 zijn van je partner, nummer 1 met een wedstrijd. Alles draait om competitie en sommige mensen zijn daar gevoeliger voor dan anderen. Maar dat het heel diep kan zitten, is zeker. Ik denk ook dat het eraan kan liggen aan de manier hoe iemand is opgevoed.
januari 9th, 2010
Ik denk dat ‘de eerste willen zijn’ vooral veel te maken heeft met onzekerheid. Angst dat de ander je laat vallen, achterlaat, als hij een keuze moet maken. Door iets nieuws te doen creëer je een herinnering die waardevoller is dan de keer erna. Althans, zo word gesuggereert. Dat een tweede keer iets doen veel intenser, intiemer en mooier kan zijn, gewoon omdat de persoon anders is, andere gevoelens oproept, of omdat je elkaar beter kent dan de eerste keer, wordt vaak vergeten. Ik denk dat je met eerste keren een soort schijnveiligheid creëert.
Ik heb zelf niet heel veel met ‘de eerste’ zijn of ‘de eerste keer’.
Als ik met iemand iets beleef maakt het me niet heel erg veel uit of dat de eerste keer is of niet. Het is immers de eerste keer met MIJ, dat maakt het al bijzonder genoeg, toch? :p
januari 10th, 2010
Precies! Dat heb ik dus ook! Ik werd laatst gevraagd wat mijn fijnste speel-herinnering was. Dat is toch echt vrij recent, en zeker niet de eerste keer. XD
Ik herinner me mijn eerste keer seks nog, zeker, maar, dat was voor mij echt niet zo speciaal als andere gevallen. Maar over specifieke herinneringen ga ik maar niet posten
Velen eerste keren worden overschaduwd door herinneringen van een latere keer. Bijna allemaal eigenlijk. En, zelfs de eerste keren met mij zijn overschaduwd. En, ik heb een hele verzameling herinneringen die ieder om specifieke redenen speciaal zijn. Een fractie daarvan is maar ‘eerste keer’.
januari 10th, 2010
Reply to “De eerste zijn.”