juni 24th, 2010
Hoezo waarom?
Nu ik eindelijk een beetje begin te settelen zweven er weer een hoop vragen door mijn hoofd, alsof rust me niet gegund is. Maar wel vragen die er toe doen en bepalend zijn voor het verdere verloop van mijn leven.
Wil ik hier wel wonen? Wil ik deze relatie wel? Wil ik in hetzelfde huis wonen? Wil ik wel studeren? Wil ik wel studeren wat ik nu ga studeren? Ook als ik niet kan werken? Nooit meer kan werken? Hoe ziet mijn toekomst er uit? Hoe lang zou ik nog normaal kunnen lopen? Überhaupt kunnen lopen? Wil ik werken? En zelfs als ik wil, kan ik dat? Part-time? Wanneer wil ik kinderen? Hoeveel? Zie ik mezelf kinderen hebben met mijn huidige vriend? Oud worden? Uit hoeveel mensen zou mijn gezin bestaan? etc etc etc
Ik ben er zelf over uit, ik bedoel, ik wil eerst beter in het geld zitten voor ik drastisch dingen verander, maar het lijkt er op dat ik zelf wel weet wat ik wil. Ik weet niet of ik wel wil studeren, ik wil wel, maar om het studeren. Grote kans dat ik niet kan werken, of misschien zelfs mijn studie niet kan redden. En het voelt als tijdverspilling. Maar het studeren zelf lijkt me fijn. En ik wil vroeg kinderen. En ik gok dat ik een huismoeder wil worden. En al die dingen worden blijkbaar erg vreemd gevonden.
‘Waarom?’ ‘Wil je niet studeren?’ ‘Een huisvrouw worden? Vroeg kinderen? Dat kan écht niet!’ Ik ben gek, onverstandig, onredelijk, ongeëmancipeerd, nepfeminist, etc etc.
Maar behalve het aspect van persoonlijke ontwikkeling zie ik niet waarom ik zou _moeten_ studeren. Zeker niet gezien de kans heel groot is dat het me A) niet eens lukt en B) ik hoogstwaarschijnlijk niet ga werken.
Ik heb daadwerkelijk gekeken naar wat haalbaar was, of ik mezelf _ergens_ mee bezig kon houden, als ik inderdaad vroeg kinderen zou willen hoeveel dat zou kosten, of het haalbaar zou zijn (en ja, ik heb alle kosten voor de eerste 3 jaar en scholen bekeken, en ja, dat kost veel tijd, en nee, dat valt heel erg mee hoe hoog dat is.) Ik word gelukkig niet bekogeld met ‘berichten dat ik nog net mijn eigen kont kon afvegen en dat ik toch beter eerst aan mijn carrière kan denken.’ zoals sommigen op Moederwordenvoorje25ste.nl e.d.
En ik dacht dat feminisme en emancipatie was dat vrouwen de mogelijkheid hadden hetzelfde te doen als mannen, niet het _moeten_.
Maar ja, daar ben ik veel mee bezig. Met daarmee omgaan, er mee omgaan dat ik mijn wens een tijd moet uitstellen (zodat er meer speling is met geld, een stabielere relatie (want langer), etc), het plannen van mijn toekomst, en dit bespreken met het vriendje. Op een of andere manier blijft mijn hoofd vragen stellen en niet weer voor verassingen komen te staan. Alsof ik niet veel tijd meer heb, terwijl ik pas 22 ben. =| En heb het gevoel dat ik de enige ben van mijn leeftijd.
Cy-V