januari 9th, 2010
De eerste zijn.
Wat is de obsessie met ‘de eerste’ willen zijn voor sommige mensen?
Als eerste met iemand ergens heen willen, de eerste met wie je iets doet, de eerste ‘zijn’ bij iemand. Waarom?
Bij polygame relaties zie je soms ook dat sommigen zich er erg aan hechten ‘primair’ te zijn. Ik zit op dit moment in een relatie waar ik tweede primair ben, maar mijn vriend dat blijkbaar niet durft te zeggen tegen zijn andere vriendin, omdat zij het alleen goed vind als ze ‘meer’ is.
Ze moet alles ‘eerst’. Seks eerst, uit eerst, vakantie eerst, bepaalde stad (MIJN stad -gromt en houdt vast- XD) eerst, alles eerst. En daar hecht ze enorm veel waarde aan. Het voelt als een wedstrijd waar iemand me zonder mij te vragen voor heeft ingeschreven – want dat had ik niet verwacht, noch om gevraagd.
En, ik vind eersten ook leuk. Echt leuk. Zeker op vakantie gaan naar Berlijn om hem de stad te laten zien van mijn kant, de stad waar ik wil wonen. Maar: ‘Ja maar wij zijn nog niet naar Berlijn geweest.’ 
Toegegeven, een ‘onschuldig’ persoon trekt me meer, die eerste zijn met bepaalde dingen en de heftige reactie daar op vind ik geweldig, zeker in kinky context. Het geeft een extra edge. Ik geef er niet de voorkeur aan, ik ga er niet om zeuren als het niet zo is, het is gewoon een leuk extraatje soms.
Wat is dat met de eerste, dit zijn kleine voordelen, maar ik zie het vaak. Niet alleen binnen relaties, maar overal. Competitiedrang? Wedstrijdgevoel? Is het een soort oerdrang om de alpha te zijn? In relaties om toch je nageslacht te verzekeren?
Wat denk jij? En heb jij dat ook?