Ik ben er zelf over uit, ik bedoel, ik wil eerst beter in het geld zitten voor ik drastisch dingen verander, maar het lijkt er op dat ik zelf wel weet wat ik wil. Ik weet niet of ik wel wil studeren, ik wil wel, maar om het studeren. Grote kans dat ik niet kan werken, of misschien zelfs mijn studie niet kan redden. En het voelt als tijdverspilling. Maar het studeren zelf lijkt me fijn. En ik wil vroeg kinderen. En ik gok dat ik een huismoeder wil worden. En al die dingen worden blijkbaar erg vreemd gevonden.

‘Waarom?’ ‘Wil je niet studeren?’ ‘Een huisvrouw worden? Vroeg kinderen? Dat kan écht niet!’ Ik ben gek, onverstandig, onredelijk, ongeëmancipeerd, nepfeminist, etc etc.
Maar behalve het aspect van persoonlijke ontwikkeling zie ik niet waarom ik zou _moeten_ studeren. Zeker niet gezien de kans heel groot is dat het me A) niet eens lukt en B) ik hoogstwaarschijnlijk niet ga werken.
Ik heb daadwerkelijk gekeken naar wat haalbaar was, of ik mezelf _ergens_ mee bezig kon houden, als ik inderdaad vroeg kinderen zou willen hoeveel dat zou kosten, of het haalbaar zou zijn (en ja, ik heb alle kosten voor de eerste 3 jaar en scholen bekeken, en ja, dat kost veel tijd, en nee, dat valt heel erg mee hoe hoog dat is.) Ik word gelukkig niet bekogeld met ‘berichten dat ik nog net mijn eigen kont kon afvegen en dat ik toch beter eerst aan mijn carrière kan denken.’ zoals sommigen op Moederwordenvoorje25ste.nl e.d.
En ik dacht dat feminisme en emancipatie was dat vrouwen de mogelijkheid hadden hetzelfde te doen als mannen, niet het _moeten_.

Maar ja, daar ben ik veel mee bezig. Met daarmee omgaan, er mee omgaan dat ik mijn wens een tijd moet uitstellen (zodat er meer speling is met geld, een stabielere relatie (want langer), etc), het plannen van mijn toekomst, en dit bespreken met het vriendje. Op een of andere manier blijft mijn hoofd vragen stellen en niet weer voor verassingen komen te staan. Alsof ik niet veel tijd meer heb, terwijl ik pas 22 ben. =| En heb het gevoel dat ik de enige ben van mijn leeftijd.

He goes rwar! (which is not only I love you for dinosaur, but also snowmen).
Door de tonsillitis en -met dank aan de medicatie en ziekte- gebrek aan weerstand kon ik niet lang buiten blijven. Maar lang genoeg om deze te maken en sneeuwballen naar Guinness te gooien en haar achter sneeuwballen aan te laten rennen. XD
Oh, en hij is ca 20 cm hoog XD

- Picture taken from inside the house

Ik ben ziek, en niet zo’n beetje ook. En ik voel me behoorlijk eenzaam. Nu gebeurd dat wel vaker, maar als je de hele dag niets doet behalve tv staren en twitter refreshen (want veel meer tekst kan je niet aan, dus een forum of boek gaat ECHT niet), je seizoen 1 van Big Love wel weer hebt gezien, vraag je je af waar die vrienden zijn die er zo voor je zijn. Je vriend zit bij zijn andere vriendin omdat die nogal overhoop ligt van het feit dat ze (zo snel) met een ander gespeeld heeft, een is weer terug in Engeland, een ander is druk met games en ander vriendinnetje van vriend, een enorme lijst is druk bezig met school en wel een leven hebben. Dus ja, megadip.

Binnenkort coding leren van vriendje, nou ja, dat is het plan. Dat is zodra ik niet meer onder de pijnstillers zit, want ik kan nu al niet meer mijn gedachten volgen en dingen opslaan. En dan maar zelf dingen doen. Donderdag met Pep hele huis ondersteboven halen, poetsen en EINDELIJK eens af-inrichten. Misschien waag ik het zelfs om naar de IKEA te gaan later. Eerst maar eens de kringloop. Veel leuker.

Misschien dat mensen dan wel komen. Een housewarming. Een verjaardagsfeestje. Mijn huis, daar was altijd wel iemand. Mensen kwamen hier graag, voelden zich thuis, gewenst, verwend en kwamen dan ook vaak. Iedereen verhuisd, heeft het ineens enorm druk met school, of geen geld. Nou, dat kan ik me voorstellen, ik had ook die momenten, maar het zou fijn zijn als dit weer werd als het hier was. Niet alleen Jurjen is uit huis, maar ook de hele geest van dit huis.

Café Mrkwrdg, tijd om er weer eens werk van te maken.