Ik ben ziek, en niet zo’n beetje ook. En ik voel me behoorlijk eenzaam. Nu gebeurd dat wel vaker, maar als je de hele dag niets doet behalve tv staren en twitter refreshen (want veel meer tekst kan je niet aan, dus een forum of boek gaat ECHT niet), je seizoen 1 van Big Love wel weer hebt gezien, vraag je je af waar die vrienden zijn die er zo voor je zijn. Je vriend zit bij zijn andere vriendin omdat die nogal overhoop ligt van het feit dat ze (zo snel) met een ander gespeeld heeft, een is weer terug in Engeland, een ander is druk met games en ander vriendinnetje van vriend, een enorme lijst is druk bezig met school en wel een leven hebben. Dus ja, megadip.

Binnenkort coding leren van vriendje, nou ja, dat is het plan. Dat is zodra ik niet meer onder de pijnstillers zit, want ik kan nu al niet meer mijn gedachten volgen en dingen opslaan. En dan maar zelf dingen doen. Donderdag met Pep hele huis ondersteboven halen, poetsen en EINDELIJK eens af-inrichten. Misschien waag ik het zelfs om naar de IKEA te gaan later. Eerst maar eens de kringloop. Veel leuker.

Misschien dat mensen dan wel komen. Een housewarming. Een verjaardagsfeestje. Mijn huis, daar was altijd wel iemand. Mensen kwamen hier graag, voelden zich thuis, gewenst, verwend en kwamen dan ook vaak. Iedereen verhuisd, heeft het ineens enorm druk met school, of geen geld. Nou, dat kan ik me voorstellen, ik had ook die momenten, maar het zou fijn zijn als dit weer werd als het hier was. Niet alleen Jurjen is uit huis, maar ook de hele geest van dit huis.

Café Mrkwrdg, tijd om er weer eens werk van te maken.